"Πειραϊκές ιστορίες του Μεσοπολέμου"

Η επιστροφή του διασωθέντος πληρώματος του "Έλλη" στον Πειραιά


του Στέφανου Μίλεση

Ο Πειραιάς ως μητρόπολη όλων των νησιών του Αιγαίου, ζούσε κάθε χρόνο με το δικό του τρόπο κάθε χρόνο τις εκδηλώσεις εορτασμού για κάθε Αιγαιοπελαγίτικη Παναγία, αλλά ειδικά για τη Μεγαλόχαρη της Τήνου. 

Όταν πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου 1940 ο τορπιλισμός του εύδρομου «Έλλη», κατέλαβε τους Πειραιώτες μια απέραντη θλίψη, καθώς ναυτικοί οι περισσότεροι στο επάγγελμα, διατηρούσαν στενή σχέση τόσο με το εμπορικό όσο και το πολεμικό ναυτικό. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Πειραιά, αν δεν ήταν οι ίδιοι ναυτικοί, είχαν στην πλειονότητά τους γονείς, αδέλφια, θείους, κοντινούς ή μακρινούς συγγενείς, που ήταν και γνώριζαν καλά, από «πρώτο χέρι» που λένε, τι σήμαινε ναυάγιο, πολύ περισσότερο όταν επρόκειτο για τορπιλισμό. Δεν ήταν άλλωστε τυχαίο, ότι πλήθη Πειραιωτών συγκεντρώθηκαν στην ακτή του εμπορικού λιμανιού στο άκουσμα της άφιξης τόσο των ανδρών του πληρώματος όσο και των προσκυνητών από τη Τήνο.



Μετά το ίδιο το νησί της Τήνου, καμιά άλλη πόλη στην Ελλάδα δεν συμμετείχε τόσο ενεργά στα γεγονότα αλλά και στο πένθος του τορπιλισμού και των χαμένων ανδρών όσο ο Πειραιάς. Εδώ καταφτάνουν οι διασωθέντες του πληρώματος του "Έλλη", από τον Πειραιά κατανέμονται στα διάφορα νοσοκομεία, στον Πειραιά καταφτάνουν οι χιλιάδες προσκυνητές της Παναγίας της Τήνου όπου συναντούν στις αποβάθρες του λιμανιού τους δικούς τους ανθρώπους που ανήσυχοι με όσα έχουν συμβεί τους περιμένουν με αγωνία. Από τον Πειραιά καταγράφουν οι ανταποκριτές των εφημερίδων τις λεπτομέρειες του τορπιλισμού, που κυκλοφορούν πανελλήνια μέσα από τις εφημερίδες. Μόνο στον Πειραιά θα μπορούσαν να βρουν συγκεντρωμένα τα πλήθη των προσκυνητών και να καταγράψουν το τι είδε ο καθένας από αυτούς. 

  

Και πραγματικά στις δέκα το βράδυ της επόμενης ημέρας 16ης Αυγούστου, όταν εμφανίστηκε στον Πειραιά το πρώτο καράβι με προσκυνητές η αγωνία κορυφώθηκε και ερωτήματα όπως «φθάνουν;», «ποιο πλοίο έρχεται;» εξαπλώνονται με απίστευτη ταχύτητα στην ακτή. 

Ο κόσμος δονήθηκε από συγκίνηση στην εικόνα και μόνο των πλοίων, που αργά εισέρχονταν με ανοιχτούς τους προβολείς τους στο λιμάνι του Πειραιά. Με τα μάτια της φαντασίας τους, το συγκεντρωμένο πλήθος σχηματίζει στο νου του την εικόνα της περιγραφής που είχε ακούσει από το Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών, που πρώτος μετέδωσε την είδηση του τορπιλισμού. Μια εικόνα που δεν πρόκειται ποτέ να λησμονηθεί. Το ελληνικό καταδρομικό να βυθίζεται φέροντας ακόμα το μεγάλο σημαιοστολισμό, έχοντας ακόμα υψωμένη στη πρύμνη του, τη μεγάλη γαλανόλευκη Σημαία, που κυμάτιζε στον ιστό μέχρι που χάθηκε οριστικά κάτω από τα κύματα.




Η αγωνία της αναμονής στο λιμάνι τερματίζεται όταν πρώτο εισέρχεται το «Έσπερος» φορτωμένο με τραυματίες από το πλήρωμα της «Έλλης». Πίσω του ακόμη πέντε πλοία όλα γεμάτα με προσκυνητές από τη Τήνο. Από αυτά τα έξι συνολικά πλοία, τα δύο, «Έσπερος» και «Αρντένα» πλεύρισαν στην Τρούμπα. Τα υπόλοιπα τέσσερα πλοία με τα οποία επέστρεφαν οι προσκυνητές, το «Έλση», το «Αθήναι», το «Σοφία» και το «Σάμος» πλεύρισαν στην Ακτή Τζελέπη που ήταν πιο κοντά προς το Σταθμό του «Ηλεκτρικού».


Στο μεταξύ στην προβλήτα του Βασιλέως Κωνσταντίνου (Τρούμπας) ανέμεναν ασθενοφόρα του Ερυθρού Σταυρού και του Δήμου Πειραιώς (το Ζάννειο ανήκε τότε στον Δήμο Πειραιώς και διοικείτο από «Αδελφάτο»). Ανάμεσα στα ασθενοφόρα περίμεναν και ο Δήμαρχος Μιχάλης Μανούσκος με τον υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας Τζίφο και άλλους παράγοντες.  



Ο Πειραιάς με ανοιχτές αγκάλες πρότεινε ότι διέθετε για την άμεση περίθαλψη των τορπιλισμένων ανδρών του εύδρομου. Δεκατέσσερις άνδρες του πληρώματος μεταφέρθηκαν στο Ναυτικό Νοσοκομείο Πειραιώς στο Πασαλιμάνι, ενώ οι ελαφρά τραυματισμένοι επιβιβάστηκαν σε βοηθητικό στου στόλου και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο του Ναυστάθμου. Τρεις βαρύτερα τραυματισμένοι είχαν παραμείνει στη Τήνο, καθώς κρίθηκε ότι η μεταφορά θα έθετε σε κίνδυνο τη ζωή τους. Όσοι άνδρες από το πλήρωμα της «Έλλης» μπόρεσαν, κατέβηκαν μόνοι τους χωρίς βοήθεια τη κλίμακα και αποβιβάσθηκαν στον Πειραιά. Η εμφάνισή τους και μόνο προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στα πλήθη των Πειραιωτών, που ανέμεναν κατά μήκος της παραλίας. Ντυμένοι οι περισσότεροι με τα ρούχα της δουλειάς, κατάμαυροι από τη φωτιά, άλλοι χωρίς μπλούζα, άλλοι με σχισμένα παντελόνια, έδιναν την εντύπωση επικών ανθρώπων. Και ήταν πράγματι!

Από τη στιγμή που χτυπήθηκε το «Έλλη», στις 08.30 το πρωί, μέχρι τη στιγμή της καταβύθισής του στις 09.45, διήλθε μια ώρα και ένα τέταρτο. Χρόνος στον οποίο το πλοίο φλεγόμενο, έμεινε στην επιφάνεια με τους άνδρες του πληρώματός του να καταβάλουν αγωνιώδης προσπάθειες να το σώσουν. Οι άνδρες αυτοί που οι Πειραιώτες αντικρίζουν να κατέρχονται την κλίμακα του «Έσπερος» με κατεβασμένα τα κεφάλια, σεμνοί και περίλυποι, ήταν οι ίδιοι που με αυταπάρνηση αγωνίσθηκαν να σώσουν το χτυπημένο σκαρί. Ειδικά ο Κυβερνήτης του «Έλλη» ο Χατζόπουλος που με κανένα τρόπο δεν δέχθηκε να εγκαταλείψει το σκάφος του και που χρειάσθηκε να τον απομακρύνουν άλλοι βλέποντας τον ίδιο να αρνείται πεισματικά.   

Αλλά και στου Τζελέπη όπου γινόταν παράλληλα η αποβίβαση των προσκυνητών, οι Πειραιώτες έτρεχαν και ρωτούσαν καθέναν από τους αφικνούμενους επιβάτες να περιγράψουν αυτά που είδαν, που έζησαν ή έστω που άκουσαν.
-      - «Τι να  σας πούμε, ακόμα δεν μπορούμε να συνέλθουμε»,
-  - «Η Παναγία μας έσωσε, έκανε το θαύμα της», απαντούσαν οι περισσότεροι ευρισκόμενοι ακόμα σε κατάσταση κλονισμού.

Μια μοναδική φωτογραφία στην οποία οι διασωθέντες άνδρες του "Έλλη" φωτογραφίζονται μπροστά από τον ιερό ναό της Τήνου. Η περιφορά της εικόνας της Τήνου η οποία επρόκειτο να γίνει από άνδρες του "Έλλη" λόγω των γεγονότων έγινε τελικά από άνδρες της χωροφυλακής



Οι προσκυνητές περιέγραφαν ότι λίγο πριν τον τορπιλισμό της «Έλλης» είχαν δει να πετά πάνω από την Τήνο ένα υδροπλάνο, χωρίς να φανταστούν βέβαια το λόγο της πτήσης του. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και αργότερα, με τα πλήθη των Πειραιωτών να αναμένουν προσκυνητές, όταν κατ΄ εντολή του Μεταξά θα σχηματιστεί νηοπομπή αποτελούμενη από τα πολεμικά πλοία «Βασιλεύς Γεώργιος» και «Βασίλισσα Όλγα», που με τη συνοδεία τριών αεροπλάνων θα μεταφέρουν τους τελευταίους προσκυνητές από Τήνο στον Πειραιά, φοβούμενοι συνέχεια της άνανδρης επίθεσης. 

Οι πρώτοι προσκυνητές της Τήνου φτάνουν στον Πειραιά



Όταν ο Μεταξάς πληροφορήθηκε τον τορπιλισμό της «Έλλης», απέστειλε στις αρχές της Τήνου τηλεγράφημα με το οποίο ζητούσε η λιτανεία της εικόνας να γίνει κανονικά, ο λαός να δείξει ότι δεν κάμπτεται από αυτού του είδους τις ενέργειες.
-      «Είμαι βέβαιος ότι θα έχετε ενθαρρύνει τους προσκυνητές και ότι αυτοί ως αληθινοί Έλληνες δεν θα έχουν ανάγκη ενθαρρύνσεως.
  Είμαι βέβαιος επίσης ότι η λιτανεία θα γίνει» διεμήνυε στο τηλεγράφημά του.


Και οι αρχές της Τήνου είχαν ανακοινώσει από μεγαφώνου το τηλεγράφημα του Ιωάννη Μεταξά. Και το απαντητικό από τις αρχές της Τήνου προς τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως τηλεγράφημα, μια ηρωική στιγμή από τις πολλές της ελληνικής ιστορίας που δυστυχώς δεν έγινε ιδιαιτέρως γνωστή, έγραφε:

-      «Λόγοι σας διαβιβάσθηκαν εις πειθαρχούν πλήθος προσκυνητών δια μεγαφώνου. Πεπειθότες εις υμάς, εκτελέσωμεν πάσαν διαταγήν ολοψύχως. Λιτανεία γενήσεται ώραν 11.30’». 


Την επομένη κιόλας του τορπιλισμού, τις 16 Αυγούστου, η Εθνική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος (Ε.Σ.Ε.Ε.) που τότε έδρευε στον Πειραιά, έστειλε στο υπουργείο Ναυτικών επιστολή με την οποία ζητούσε να επιτραπεί η διενέργεια πανελλήνιου εράνου για την αντικατάσταση του απολεσθέντος πλοίου «Έλλη». Οι Έλληνες εργάτες δέχονταν μείωση του μισθού τους υπέρ της άμυνας της χώρας. Και έκλειναν το αίτημά τους υπογράφοντας «Εν Πειραιεί τη 16.8.1940». 




Διαβάστε επίσης:

Αλέξανδρος Σκληβανιώτης: Ο Τελευταίος πειραιώτης του "ΕΛΛΗ"

Το Μοναστήρι του Πειραιά (Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής)



του Στέφανου Μίλεση

Στον Πειραιά όταν συνήθως αναφερόμαστε σε Μοναστήρι, εννοούμε το παλαιό Μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνα, του μοναδικού κυττάρου ζωής που υπήρχε στην έρημη περιοχή του μεγάλου λιμανιού, στα συντρίμμια του οποίου ορκίσθηκε η πρώτη δημοτική αρχή της πόλης το 1835.

Κανένας όμως ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι στον σημερινό Πειραιά, υπάρχει και λειτουργεί ανδρικό Μοναστήρι με καλογήρους και μάλιστα όχι πολύ μακριά από το κέντρο. Πρόκειται για την Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής.





Κάτω  από τη σκέπη της Παναγίας της Ζωοδόχου Πηγής λειτουργεί στην Παλαιά Κοκκινιά το Μοναστήρι σε πείσμα της σύγχρονης εποχής ισοπέδωσης ηθικών αξιών και έκπτωσης αντιλήψεων. 

Η Μονή αυτή διαφέρει από όλες εκείνες που γνωρίζουμε που διαθέτουν πολλά κτίσματα, μεγάλο καθολικό και παρεκκλήσια με κελιά για τους πατέρες μοναχούς, με μεγάλες εκτάσεις γης, που είναι συνήθως φτιαγμένες μέσα σε δάση, σε βουνοκορφές στην ύπαιθρο χώρα. Διαφέρει από τις Μονές εκείνες που συνήθως έχουν τραπεζαρίες, εργαστήρια και άλλα διακονήματα. Είναι όμως η δική μας Μονή, είναι το Μοναστήρι του Πειραιά!

Παρά τα περιορισμένης έκτασης όριά της δεν στερείται της χάριτος, λειτουργεί κανονικά, τελεί αγιασμό των πιστών και συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό κόσμου που γνωρίζει για αυτήν. 

Όλα ξεκίνησαν από ένα μικρό πλίνθινο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής που λειτουργούσε κάνοντας θείες λειτουργίες και εσπερινούς, έλκοντας πιστούς από τη γύρω περιοχή. Με έδρα αυτό το μικρό ναό το 1992 δημιουργήθηκε Μοναστήρι, το μοναδικό στον Πειραιά. 

Εκεί διακονούσε ο ιερομόναχος π. Αυγουστίνος Στυλής έχοντας από κοντά τον δωρητή και κτήτορα του παλαιού ιερού ναού, τον κυνηγημένο πρόσφυγα Παναγιώτη Μπιτούνη, που από τη χαμένη του πατρίδα αγωνίστηκε να μεταφέρει -όπως όλοι οι κυνηγημένοι Έλληνες- τις εικόνες, τα κειμήλια και τα λατρευτικά αντικείμενα από από την περιοχή που ξεριζώθηκε. Ένα μόνο δωμάτιο που χρησιμοποιούσε ο κ. Παναγιώτης μετατράπηκε σε εκκλησάκι με πρώτο ιερέα τον π. Κωνσταντίνο Κρητικό. Όταν πέθανε ο Παναγιώτης Νταλιάνης δώρισε το εκκλησάκι με το διπλανό οικόπεδο που στο μεταξύ είχε αγοράσει στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς. Στην πορεία ο χώρος στο σύνολό του μετατράπηκε σε Μοναστήρι για τους άγαμους κληρικούς της Μητρόπολης Πειραιώς. 


Καθώς τα χρόνια περνούσαν οι μοναχοί αυξάνονταν ενώ στο μεταξύ υπήρξαν μελέτες και αρχιτεκτονικά σχέδια για την κατεδάφιση του παλαιού ναού και την κατασκευή νέου, σύγχρονου, ο οποίος θα συνδυαζόταν με τη δημιουργία πολυόροφου κτηρίου με κελιά για τους πατέρες, αρχονταρίκι, υπόγειο και αυλή και άλλους βοηθητικούς χώρους που απαιτεί η λειτουργία ενός Μοναστηριού. 








Και ενώ ο ναός ανεγέρθηκε, σύμφωνα πάντα με τα προβλεπόμενα σχέδια, όπως και το προαύλιο χώρο δίπλα στη μεγάλη αίθουσα και στο υπόγειο αυτής, δεν υπήρξε η οικονομική δυνατότητα να ανεγερθούν οι όροφοι που περιλάμβαναν  τα κελιά για να διαμένουν οι ιερομόναχοι. 

Λίγο πιο πάνω από το Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής, κοντά στην ενορία των Αγίων Αναργύρων Καραβά, υπάρχει και το ησυχαστήριο του Αναστάντος Χριστού με ηγούμενο τον Ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως Πειραιώς τον Αρχιμανδρίτη Μεθόδιο Κρητικό, γιο του αείμνηστου πατέρα Γεώργιου Κρητικού.

Η Μονή Ζωοδόχου Πηγής αποτελεί ωστόσο αγαπημένο μέρος για τους κατοίκους που διαμένουν γύρω από αυτό, ενώ είναι ιδιαίτερα δεμένο με τους πρόσφυγες καθώς στεγάζει εικόνες και κειμήλια χαμένων πατρίδων. 




Οι κάτοικοι της Παλαιάς Κοκκινιάς βοήθησαν πολύ στην ανέγερσή του διενεργώντας εράνους -καθόλα νόμιμους- δωρεές και συγκεντρώνοντας χρήματα με την έκδοση κουπονιών ώστε να ενισχύσουν την ανέγερση του νέου ναού και των λοιπών χώρων αυτού. 

Όμως η κρίση κτύπησε άγρια και αυτούς τους ανθρώπους και έτσι το Μοναστήρι έμεινε ανολοκλήρωτο. Θα ήταν ευχής έργο να κτιστεί πάνω από το αρχονταρίκι, αν όχι οι προβλεπόμενοι όροφοι, αλλά ένα - δύο ώστε να φτιαχτούν κελιά για την εγκατάσταση των ιερομονάχων εντός αυτών. Οι μοναχοί οφείλουν να ασκούνται στην ακτημοσύνη, στη νηστεία, στη συνεχή εργασία, στην αποστροφή κρίσης και κατάκρισης. Αυτά φυσικά είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθούν όταν οι Μοναχοί διαμένουν σε χώρους έξω από το Μοναστήρι από το οποίο ανήκουν.   

Η Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής Παλαιάς Κοκκινιάς συμπληρώνει φέτος τα 25 χρόνια λειτουργίας και προσφοράς, από την ίδρυσή της. Στη διάρκεια αυτών των ετών οι ιερομόναχοί της προσφέρουν κάθε είδους έργο όχι μόνο στην περιοχή της Μονής αλλά και στα νοσηλευτικά και άλλα ευαγή ιδρύματα της πόλης. 
Το 2000 η Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής εκπροσωπήθηκε στο Πανελλήνιο Μοναστικό Συνέδριο στα Μετέωρα   




Από το 2015 ανέλαβε την ηγουμενία της Ιεράς Μονής ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Καράμπελας ο οποίος στο παρελθόν υπήρξε Καθηγητής στη δευτεροβάθμια δημόσια εκπαίδευση επί 19 σχεδόν έτη, από όπου παραιτήθηκε προκειμένου το 1997 να ακολουθήσει τη μοναστική ζωή. Κι αν θεωρείται εύκολη μια τέτοια απόφαση, τότε αρκεί να διαβάσετε ελάχιστες μόνο γραμμές από το βιογραφικό του για να δείτε τη γόνιμη ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία. 

Ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος αποφοίτησε από το Τμήμα Αγγλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1980) και από το τμήμα Θεολογίας (2001) του ιδίου πανεπιστημίου. Έλαβε υποτροφία για το King's Schlool of English στο Λονδίνο, ενώ παράλληλα επιδόθηκε στην εκμάθηση βουλγαρικής, ιταλικής και γαλλικής γλώσσας.  

Πριν από τον διορισμό του ως Καθηγητής Αγγλικών στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση εκπλήρωσε επί τριετία τη στρατιωτική του υποχρέωση την περίοδο 1982 - 1985 ως Έφεδρος Αξιωματικός. Κι αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς δείχνει άνθρωπο που δεν αποφεύγει των ευθυνών του, που γνωρίζει να υπηρετεί και τον Θεό και τον άνθρωπο και την πατρίδα.
Επίσης υπήρξε συγγραφέας θρησκευτικών και εκπαιδευτικών βιβλίων, ένα από τα οποία είναι γραμμένο στην αγγλική γλώσσα.






Ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Καράμπελας εκτός των σπουδών του, έχει προσφέρει σημαντικό έργο στον Πειραιά, λειτουργώντας στον Ι.Ν. του Αγίου Βασιλείου, στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο "Μεταξά", στον Ι.Ν. Αγίων Αναργύρων Καλλιπόλεως, στο Ίδρυμα Προστασίας Υπερηλίκων "Ο Άγιος Σπυρίδων", στον Ι.Ν. Προφήτη Ηλία και στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Προδρόμου που βρίσκεται εντός του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος. Επίσης προσέφερε στη λειτουργία του Ραδιοφωνικού Σταθμού "Πειραϊκή Εκκλησία" αναλαμβάνοντας τη Γενική Διεύθυνση επί 2,5 έτη και στην Έκθεση Χριστιανικού βιβλίου.

Είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά τον Αρχιμανδρίτη στη φετινή Έκθεση βιβλίου στο Πασαλιμάνι και να νιώσω την αγάπη και τη θέρμη που εκπέμπει για το μοναστήρι στο οποίο υπηρετεί. 




Θα πρέπει όλοι εμείς οι Πειραιώτες να βοηθήσουμε την αποπεράτωση αυτού του Μοναστηριού της πόλης μας. Σε μια εποχή που η Πολιτεία καταβάλλει μέριμνα για την ανέγερση τζαμιού στο Λεκανοπέδιο, αφαιρώντας περιουσία από τον Πολεμικό μας Ναυτικό και προσθέτοντας ακόμα ένα (επίσημο) στα εκατοντάδες άλλα (ανεπίσημα) που ήδη υπάρχουν και λειτουργούν, σε μια εποχή που τα πάντα αμφισβητούνται και κατακρίνονται, εκείνοι που έχουν την οικονομική δυνατότητα ας βοηθήσουν για τη στέγαση των Μοναχών του Πειραιά.

Ο θρυλικός συγγραφέας T.H. White των ιστοριών του Αρθούρου και ο Πειραιάς

T.H. White

του Στέφανου Μίλεση

Ο Terence Hanbury White ή αλλιώς γνωστός ως "Τιμ" υπήρξε σπουδαίος Άγγλος συγγραφέας που έκτισε τη φήμη του συγγράφοντας μυθιστορήματα γύρω από τη ζωή, τις ιστορίες και τους θρύλους που Βασιλιά Αρθούρου.

Ο ίδιος γεννήθηκε στη Βομβάη της Ινδίας το 1906 καθώς εκεί υπηρετούσε ο πατέρας του ως ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας. Τα προβλήματα που αντιμετώπισε ο μικρός Τιμ με τους γονείς του, ιδιαιτέρα με την άκαμπτη συμπεριφορά της μητέρας του, επέδρασαν δυσμενώς πάνω του. Ο ίδιος θα βρεθεί να κατηγορεί μεταγενέστερα τη μητέρα του για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια.

Ο White τελείωσε το κολέγιο το 1928 όπου σπούδασε Αγγλική γλώσσα και λογοτεχνία και διορίσθηκε καθηγητής όπου παρέμεινε στη θέση αυτή για λίγα χρόνια. 
Γρήγορα τα άφησε όλα και αποσύρθηκε σε μια εξοχική κατοικία ασχολούμενος με τη συγγραφή, τα γεράκια τα οποία υπεραγαπούσε, το κυνήγι και το ψάρεμα. Στην απομόνωση της εξοχικής κατοικίας συνέγραψε μέρος της τετραλογίας που αφορούσε στη ζωή και στον θρύλο του βασιλιά Αρθούρου. 

Λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εγκαταστάθηκε στην Ιρλανδία ενώ αμέσως μετά (το 1945) εγκαταστάθηκε στα βρετανικά νησιά Channel Islands. 

Τα βιβλία του για τον Αρθούρο έγιναν ανάρπαστα και ολόκληρα ή ιστορίες από αυτά έγιναν ταινίες. Ωστόσο ο White έγραψε μεγάλο αριθμό βιβλίων διαφορετικής θεματολογίας και δεν περιορίστηκε μόνο στις ιστορίες του Αρθούρου, έμελλε όμως να συνδέσει το όνομά του με αυτές. 



Το μεγαλύτερο μέρος των ταινιών που βλέπουμε σήμερα σε τηλεόραση και κινηματογράφο με θέμα τον Βασιλιά Αρθούρο βασίζονται στις ιστορίες του White. Το "Ξίφος στην πέτρα" έγινε ταινία κινουμένων σχεδίων από την Disney καθώς αναφέρεται στην παιδική ηλικία του Αρθούρου. Το ίδιο έργο προσαρμόστηκε και για εκπομπή στο ραδιόφωνο από το BBC. 

 


Το έργο του "Κερί στον άνεμο" (The candle in the wind) που ασχολείται με τις τελευταίες ημέρες της ζωής του Βασιλιά Αρθούρου, απέκτησε τεράστια φήμη και χρησιμοποιήθηκε ως τίτλος τραγουδιού του Έλτον Τζων αφιερωμένο στην Πριγκίπισσα Νταϊάνα και στις τελευταίες ημέρες της ζωής της.  

Ένα άλλο έργο του, το "Κάμελοτ" έγινε μιούζικαλ στο Broadway που από το 1960 έως το 1963 ανέβηκε σε 873 παραστάσεις με πρωταγωνιστές τη Τζούλι Άντριου και τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Η μουσική της παράστασης έγινε δίσκος που βρέθηκε στην κορυφή των πωλήσεων στις ΗΠΑ για 60 εβδομάδες. 

Το 1964 ο White βρέθηκε σε κρουαζιέρα στη Μεσόγειο με το κρουαζιερόπλοιο "Exeter" το οποίο έπιανε τα λιμάνια της Βαρκελώνης, Νάπολης, Πειραιά, Αιγύπτου και Λιβάνου. Όταν το πλοίο ήταν στον Πειραιά, ο White βρέθηκε νεκρός στην καμπίνα του. Ήταν μόλις 57 ετών. Ο ιατρός του πλοίου διέγνωσε ως πιθανή αιτία θανάτου την οξεία στεφανιαία νόσο. Το ημερολόγιο έδειχνε 17 Ιανουαρίου 1964 και ως τόπος θανάτου του σπουδαίου αυτού Άγγλου συγγραφέα καταγράφηκε ο Πειραιάς


O τάφος του White βρίσκεται σήμερα στο Α' κοιμητήριο Αθηνών ενώ πάνω στην ταφόπλακα του μνήματος είναι χαραγμένο το σπαθί του θρυλικού Αρθούρου!

Ο τάφος του White στην Αθήνα σε φωτογραφία του Iain MacFarlaine
(πηγή: https://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=7471221)


Το σπαθί του Βασιλιά Αρθούρου με τα μυθιστορήματα του οποίου ο White έγινε διάσημος (φωτογραφία του Iain MacFarlaine)
(πηγή: https://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=7471221)